De respons die we krijgen is hartverwarmend! Veel mensen bieden hulp aan en daar gaan we beslist gebruik van maken, want er is nog veel te doen.
Maar ik krijg ook veel mails met zinnen als: "mooi, en nu maar afwachten en hopen dat het goed komt!"
Ik begrijp dat wel, maar ik denk dat sommige mensen misschien hoge verwachtingen hebben van Den Haag en/of van ons. Het is mooi dat er een Algemeen Overleg komt, maar daar gaat niets gebeuren als de gesprekspartners niet weten hoe het tarievenvraagstuk leeft, hoe urgent het is. Bovendien moet onze beroepsgroep in al zijn diversiteit gemobiliseerd om tot die ene goede belangenvereniging te kunnen komen. Want als ik spreek, namens wie spreek ik dan? Dat was ook de eerste vraag die ik kreeg in Den Haag: waar bent u van? Tja, goeie vraag!
Er zijn zo veel clubjes, die allemaal hetzelfde beogen, maar die kunnen in Den Haag of bij de bemiddelaars geen vuist maken. Begrijp me goed, die clubs doen goed werk, omdat hun leden tegen specifieke problemen aanlopen, maar ze zijn te klein om een poot aan de grond te krijgen. Want voor een goede wet, voor goede afspraken betreffende de economische positie van álle tolken en vertalers, en die zijn – ik druk mij voorzichtig uit – hard nodig, heb je een organisatie nodig van het type Nederlandse Orde van Advocaten. Daarom roep ik op tot bewustmaking van de noodzaak van zo’n belangenvereniging. Een die namens alle tolken en vertalers spreekt en niet namens een selecte groep.
Onze makke is tot nu toe geweest dat de nadruk is komen te liggen op de verschillen. Bij algemene ledenvergaderingen van willekeurig welke vereniging zie je dat ook. Mensen zijn boos omdat belangrijke kwesties al die jaren zijn blijven liggen. Ze willen slagvaardigheid, directe actie en hebben verschillende ideeën hoe die veranderingen tot stand gebracht kunnen worden en wel nu, graag. En door die druk en ook de teleurstelling dat er al jaren niets wezenlijks is veranderd, wordt er geschreeuwd en niet meer geluisterd.
Heel jammer is ook dat daardoor veel solidariteit verloren is gegaan. Uit frustratie is iedereen op zijn eigen eiland gaan zitten en zijn we alleen nog maar concurrenten van elkaar, met alle nadelige gevolgen van dien. Want in je collega alleen maar een concurrent zien, maakt onnodig angstig en leidt tot absurd lage tarieven (“als ik maar werk heb”).
Terwijl solidariteit nu juist het product is van welbegrepen eigenbelang. Die uitspraak komt niet van mij, maar van de boeren uit Achlum in Friesland. In dit kleine dorp, nu 200 jaar geleden, besloten zij zich gezamenlijk te verzekeren tegen bedrijfsrisico’s en dat is nu Achmea.
De tijd lijkt mij daarom gekomen om ons te richten op dat wat ons bindt, of je nu een boek vertaalt of een medisch artikel, of je nu voor de IND tolkt of in de rechtbank. Een goede belangenorganisatie kan ons allemaal vertegenwoordigen, spreekt met één stem en pas als die organisatie er is, dan kan ook ik hopen dat het allemaal goed komt.
Wil je helpen? Mobiliseer je collega’s, overtuig ze van het belang van een dergelijke organisatie, van het belang van solidariteit. Ik zie een congres voor me…jullie ook?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten